การเปลี่ยนจากการใช้วัสดุผสมในแผ่นลามิเนตไปเป็นการออกแบบวัสดุเดี่ยวเปลี่ยนแปลงมากกว่าคำอธิบายวัสดุ แพ็คเกจใหม่ต้องยังคงปกป้องผลิตภัณฑ์ ทนต่อการจัดการ และสามารถทำงานบนสายการผลิตที่มีอยู่ การกำหนดความต้องการเหล่านั้นก่อนทำให้การเปลี่ยนแปลงง่ายต่อการประเมิน.

วัสดุโมโนไม่ได้หมายความว่ามีเพียงชั้นเดียวเท่านั้น

โครงสร้างวัสดุโมโนมักถูกออกแบบโดยมุ่งเน้นไปที่ครอบครัวโพลีเมอร์หนึ่ง เช่น PP หรือ PE มันสามารถประกอบด้วยหลายชั้นที่มีฟังก์ชันที่แตกต่างกัน คำถามที่มีประโยชน์คือชั้นเหล่านั้นทำงานร่วมกันอย่างไรและแพ็คเกจทั้งหมดตรงตามเกณฑ์การรีไซเคิลที่ตั้งใจไว้หรือไม่

หมึก, กาว, เคลือบและชั้นกันซึมยังคงเป็นส่วนหนึ่งของการประเมินนั้น ฐาน PP หรือ PE เพียงอย่างเดียวไม่สามารถยืนยันความสามารถในการรีไซเคิลได้ และการรวมกันของครอบครัวโพลีเมอร์ที่แตกต่างกันไม่ควรถูกอธิบายโดยอัตโนมัติว่าเป็นการออกแบบวัสดุโมโน.

เริ่มต้นด้วยคุณสมบัติที่บรรจุภัณฑ์ปัจจุบันมีให้

ฟิล์มลามิเนตที่มีอยู่เป็นข้อมูลอ้างอิงที่ใช้ได้จริง ระบุการป้องกันออกซิเจนและความชื้น, ความต้านทานการเจาะ, ลักษณะและประสิทธิภาพการซีลที่มันให้ จากนั้นแยกความต้องการที่จำเป็นออกจากฟีเจอร์ที่สามารถเปลี่ยนแปลงได้.

ถุงอาหารแห้งและห่อขนมที่ใสอาจต้องการความสมดุลที่แตกต่างกันของการกันซึม, ความแข็งแรงและความสามารถในการซีล การจับคู่โครงสร้างกับผลิตภัณฑ์ช่วยหลีกเลี่ยงการเพิ่มวัสดุที่ไม่จำเป็นหรือการลบฟังก์ชันที่สนับสนุนอายุการเก็บรักษา.

ใช้ผลลัพธ์ที่เปรียบเทียบได้ในการตัดสินการเปลี่ยนแปลง

เปรียบเทียบการกันซึม, ความแข็งแรงของการซีล, การยึดติดร้อนและแรงเสียดทานที่ความหนา, อุณหภูมิ, ความชื้นและวิธีการทดสอบที่ระบุ เมื่อการพิมพ์หรือการลามิเนตเปลี่ยนแปลงประสิทธิภาพ ให้ประเมินโครงสร้างที่แปลงแล้วแทนที่จะเป็นเพียงตัวอย่างฟิล์มที่ยังไม่ได้ประมวลผล.

การอ้างสิทธิ์การรีไซเคิลต้องมีตลาดปลายทาง

การออกแบบที่มุ่งหวังเพื่อการฟื้นฟูยังคงขึ้นอยู่กับการจัดเก็บ การคัดแยก และการรีไซเคิลที่จัดเตรียมไว้เมื่อมีการขาย ตรวจสอบโครงสร้างทั้งหมดให้ตรงกับความต้องการของตลาดที่เกี่ยวข้องก่อนที่จะตัดสินใจเกี่ยวกับการติดฉลากหรือเส้นทางการรับรอง สิ่งนี้ทำให้การอ้างสิทธิ์เชื่อมโยงกับบรรจุภัณฑ์ที่จัดหาให้.

สร้างการเปลี่ยนแปลงโดยอิงจากหลักฐานการทดลอง

จัดเตรียม DY พร้อมโครงสร้างปัจจุบัน, ตลาดที่ตั้งใจ, สภาพสายการผลิต และเป้าหมายการปรับปรุง จากนั้นสามารถประเมินภาพยนตร์ที่เป็นผู้สมัครได้ผ่านการทดลองการแปลง, การตรวจสอบบรรจุภัณฑ์ที่เสร็จสมบูรณ์ และการศึกษาช่วงอายุการเก็บรักษาที่จำเป็น อนุมัติการเปลี่ยนแปลงเมื่อบรรจุภัณฑ์ตรงตามเกณฑ์ที่ตกลงกันไว้ แทนที่จะพิจารณาเฉพาะองค์ประกอบของโพลีเมอร์เท่านั้น.